HIGHWAY TO HEAVEN
I
Na autoestrada quedan marcas de curvas imposibles,
liñas vacilantes que acaban directas contra a mediana.
Cómo quedaría a miña beleza de espiga
tronzada e sangrante contra o cristal do parabrisas,
e cál sería o estado exacto dos meus peitos
que xa non caerían
nunca
máis?
II
Cápsula de só.
Entre isto e nada un minúsculo movemento.
Un descoido, unha parva regandixa de azar e o
sonrosado peso dos meus
ósos contra a
cuneta.
Unha bolboreta de frío atravesa o paso,
os meus ollos quedan prendidos do seu salto e
teño sorte.
Un dous, un dous, un
dous.
III
Se neste preciso intre
cruzase polo meu carril o máis ínfimo malfado
e a miña moza fortuna saltase polos aires,
ninguén vería nada de
turbio ou sospeitoso
na rutilante beleza
do meu cadaver sobre o arcén.
IV
A autoestrada de noite parece un videoxogo.
O negror máis opaco non me trabuca.
Coma unha intermitencia,
a miña xuventude unha liña de cocaína que ás veces
se torce.
Detrás da miña órbita excítanse os volantes.
E acelero tan rápido
como a este verso se lle vai a vida.
◊◊◊◊◊
HIGHWAY TO HEAVEN
I
En la autopista quedan marcas de curvas imposibles,
líneas vacilantes que acaban directas contra la mediana.
¿Cómo quedaría mi belleza de espiga
tronzada y sangrante contra el cristal del parabrisas,
y cuál sería el estado exacto de mis pechos
que ya no caerían
nunca
más?
II
Cápsula de sólo.
Entre esto y nada un minúsculo movimiento.
Un descuido, una tonta rendija de azar y el
sonrosado peso de mis
huesos contra la
cuneta.
Una mariposa de frío atraviesa el paso,
mis ojos quedan prendidos de su salto y
tengo suerte.
Un dos, un dos, un
dos.
III
Si en este preciso instante
cruzase por mi carril la más ínfima desventura
y mi joven fortuna saltase por los aires,
nadie vería nada de turbio o sospechoso
en la rutilante belleza
de mi cadáver sobre el arcén.
IV
La autopista de noche parece un videojuego.
El negror más opaco no me confunde.
Como una intermitencia,
mi juventud una línea de cocaína que a veces
se tuerce.
Detrás de mi órbita se excitan los volantes.
Y acelero tan rápido
como a este verso se le va la vida.
֍ ֍ ֍
MAQUILLAXE
(sombra aquí, SOMBRA alá)
Eu era un
monstro fermoso e abatido.
Máscara incrustada na face,
refinería en chamas,
sauces devotos nos dedos,
filantropía de postal nas coxas.
Oración.
Eu era un marabilloso monstro,
inconsciente e torturado.
A miña maquillaxe perfilaba coma ningunha
a comisura mortal do ollo ou a distancia.
Escudos de sombras me salvaron.
Colorete de espiños.
Eu era.
Protéxete de ti coa suave pátina da negación,
non vaian pensar que calas o que escondes.
Canto máis invisible faise máis patente.
Non vaian pensar que agachas o que negas.
Eu era un monstro esquecido de min mesma,
pintei na miña cara a cara da que vale,
e xorde a revulsión.
A máscara de pestanas desenmascara do que adoece
e máis carmín por min non rezaría.
Eu era un monstro tenrísimo e terrible,
os pós máis elocuentes era.
Non vaian pensar que non es o que perfilas.
(Ela crea, fai asumir, proxecta).
O lápis da presunción.
Presuntamente min, que vivo dentro.
Protéxete de todos eles, brandindo o lápis dunha mentira
que fale máis por ti ca todos xuntos.
Bronce, negro, rosa.
Eu era.
(Esta
é a foto que elixo de min).
Filantropía de postal nas coxas, inocentes.
En canto entras no xogo, es quen te debuxas.
Sauces devotos nos dedos.
Colorete de espiños.
Oración.
◊◊◊◊◊
MAQUILLAJE
(sombra aquí, SOMBRA allá)
Yo era un
monstruo hermoso y abatido.
Máscara incrustada en la cara,
refinería en llamas,
sauces devotos en los dedos,
filantropía de postal en los muslos.
Oración.
Yo era un maravilloso monstruo,
inconsciente y torturado.
Mi maquillaje perfilaba como ninguno
la comisura mortal del ojo o la distancia.
Escudos de sombras me salvaron.
Colorete de espinos.
Yo era.
Protégete de ti con la suave pátina de la negación,
no vayan a pensar que callas lo que escondes.
Cuanto más invisible se hace más patente.
No vayan a pensar que ocultas lo que niegas.
Yo era un monstruo olvidado de mí misma,
pinté en mi cara la cara de la que vale,
y surge la revulsión.
La máscara de pestañas desenmascara aquello de lo que adolece
y más carmín por mí no rezaría.
Yo era un monstruo tiernísimo y terrible,
los polvos compactos más elocuentes era.
No vayan a pensar que no eres lo que perfilas.
(Ella crea, hace asumir, proyecta).
El lápiz de la presunción.
Presuntamente mí, que vivo dentro.
Protégete de todos ellos, blandiendo el lápiz de un mentira
que hable más por ti que todos juntos.
Bronce, negro, rosa.
Yo era.
(Esta
es la foto que elijo de mí).
Filantropía de postal en los muslos, inocentes.
En cuanto entras en el juego, eres quien te dibujas.
Sauces devotos en los dedos.
Colorete de espinos.
Oración.
֍ ֍ ֍
CORRUPCIÓN
Camiñar con escafandro
cun quilo de peso en cada bota
o reino das veladas alianzas
comigo ou contra min
e sáeme ao paso
este súpeto naufraxio esta
fame perplexa
que perde mapas e maneiras e, coma
besta aterrada no medio dun incendio,
agárrase ao que pode.
◊◊◊◊◊
CORRUPCIÓN
Caminar con escafandra
con un kilo de peso en cada bota
el reino de las veladas alianzas
conmigo o contra mí
y me sale al paso
este súbito naufragio esta
hambre perpleja
que pierde mapas y maneras y, como
bestia aterrada en el medio de un incendio,
se agarra a lo que puede.
֍ ֍ ֍
CONTOS DE FADAS
Érase una vez
… e ao final do conto
a carapuchiña era unha loba,
a avoíña un leñador,
a devoradora unha asceta,
a libérrima un completo compendio de dependencias,
a mística unha frívola tinguida de temores,
o incomprendido un anxo,
a princesa un monstro,
a frívola unha mística tinguida de temores,
o monstro unha princesa,
o outro incomprendido un demo,
a suposa loba unha absoluta carapuchiña
e o camiño entre o bosque
un leñador.
◊◊◊◊◊
CUENTOS DE HADAS
Érase una vez
… y al final del cuento
la caperucita era una loba,
la abuelita un leñador,
la devoradora una asceta,
la libérrima un completo compendio de dependencias,
la mística una frívola empapada de temores,
el incomprendido un ángel,
la princesa un monstruo,
la frívola una mística empapada de temores,
el monstruo una princesa,
el otro incomprendido un diablo,
la supuesta loba una absoluta caperucita
y el camino entre el bosque
un leñador.
֍ ֍ ֍
INSTINTO DE SUPERVIVENCIA
Se de veras soubeses
a triste vida que, baixo ti, non
adiviñas.
Os restos de sangre seca na
afebrada retina puntual.
A serradura na pálpebra.
O remoto dun corazón que
a delicia da calma
probar non pode;
cando se mira no espello quere finxir que
non sospeita que non se ama.
Arcabuces nos pasos,
pedras aliñadas con memoria, ao
que ía contra ti, preferiches pintarlle a miña cara.
Era máis fácil. É
molesto o infortunio,
a non ser que se lle busque un argumento.
Tanxes a túa vacilación pulsando a iniquidade dos outros.
É máis fácil. Retallos
ciscados polo chan, retrincos.
O fulgor que insulta a túa preguiza
no tambor das tempas faise insoportable,
e tes a obriga para co teu corpo
de procurarlle a alegación que bique o chan máis lodeiro.
Así é máis fácil, es
carne mortal ao fin e ao cabo,
instinto de supervivencia.
Arcabuces nos pasos, desolación
que se resiste coma un can dorido.
Ao resplandor que máis ofende
resulta desesperado e humano e xusto lapidalo.
Por iso hoxe, nesta páxina,
téndote a man con infinita e
amorosa condescendencia
e prego por ti, para que nas noites
das idades da vida, cando todo
teñas dado por perdido ou sequera
aprendeses a abrazar o teu corpo malferido,
as túas cadeiras estreitas e cativa estatura,
a túa tenra covardía, os teus intres de pánico,
con todo o que foi teu vaias ficando adormecido
e entón, xusto daquela,
non te lembres de min.
◊◊◊◊◊
INSTINTO DE SUPERVIVENCIA
Si de verdad supieras
la abatida vida que, bajo ti, no
adivinas.
Los restos de sangre seca en la
afiebrada retina puntual.
El serrín bajo los párpados.
Lo remoto de un corazón que
probar no puede
la delicia de la calma;
cuando se mira en el espejo quiere fingir que
no sospecha que no se ama.
Arcabuces en los pasos,
piedras raspadas con memoria, a lo
que iba contra ti, preferiste pintarle mi semblante.
Era más fácil. Es
molesto el infortunio,
a no ser que se le busque un argumento.
Tañes tu vacilación pulsando la iniquidad de los otros.
Es más fácil. Retazos
esparcidos por el suelo, añicos.
El fulgor que insulta a tu pereza
en el tambor de las sienes se hace insoportable,
y tienes la obligación con tu cuerpo
de procurarle aquella alegación que bese el suelo más enlodado.
Así es más fácil, eres
carne mortal al fin y al cabo,
instinto de supervivencia.
Arcabuces en los pasos, desolación
que se resiste como un perro dolorido.
Al resplandor que más ofende
resulta desesperado y humano y justo lapidarlo.
Por eso hoy, en esta página,
te tiendo la mano con infinita y
amorosa condescendencia
y ruego por ti, para que en las noches
de las edades de la vida,
cuando todo hayas dado por perdido o acaso
aprendieras a abrazar tu cuerpo malherido,
tus caderas estrechas e infeliz estatura,
tu tierna cobardía, tus momentos de pánico,
con todo lo que fue tuyo vayas quedándote adormecido
y entonces, justo entonces,
no te acuerdes de mí.
——————————
[1]
De
Profundidade de campo,
2007.
De Profundidad de campo, 2007.
En Profundidad de campo, Madrid, Visor, 2009.
(Versión del autor en español)
De Profundidad de campo, 2007.
En Profundidad de campo, Madrid, Visor, 2009.
(Versión del autor en español)

No hay comentarios:
Publicar un comentario