CATERINA GOGU. CINCO POEMAS [1]

Εμένα οι φίλοι μου είναι μαύρα πουλιά
που κάνουν τραμπάλα στις ταράτσες ετοιμόρροπων σπιτιών
Εξάρχεια Πατήσια Μεταξουργείο Μετς.
Κάνουν ό,τι λάχει.
Πλασιέ τσελεμεντέδων και εγκυκλοπαιδειών
φτιάχνουν δρόμους και ενώνουν έρημους
διερμηνείς σε καμπαρέ της Ζήνωνος
επαγγελματίες επαναστάτες
παλιά τους στρίμωξαν και τα κατέβασαν
τώρα παίρνουν χάπια και οινόπνευμα να κοιμηθούν
αλλά βλέπουν όνειρα και δεν κοιμούνται.
Εμένα οι φιλες μου είναι σύρματα τεντωμένα
στις ταράτσες παλιών σπιτιών
Εξάρχεια Βιτώρια Κουκάκι Γκύζη.
Πάνω τους έχετε καρφώσει εκατομμύρια σιδερένια μανταλάκια
τις ενοχές σας αποφάσεις συνεδρίων δανεικά φουστάνια
σημάδια από καύτρες περίεργες ημικρανίες
απειλητικές σιωπές κολπίτιδες
ερωτεύονται ομοφυλόφιλους
τριχομονάδες καθυστέρηση
το τηλέφωνο το τηλέφωνο το τηλέφωνο
σπασμένα γυαλιά το ασθενοφόρο κανείς.
Κάνουν ό,τι λάχει.
Όλο ταξιδεύουν οι φíλοι μου
γιατí δεν τους αφήσατε σπιθαμή για σπιθαμή.
Όλοι οι φίλοι μου ζωγραφίζουνε με μαύρο χρώμα
γιατί τους ρημάξατε το κόκκινο
γράφουνε σε συνθηματική γλώσσα
γιατί η δική σας μόνο για γλείψιμο κάνει.
Οι φίλοι μου είναι μαύρα πουλιά και σύρματα
στα χέρια σας. Στο λαιμό σας.
Οι φίλοι μου.

◊◊◊◊◊

Mis amigos son pájaros negros
que se columpian en las azoteas de casas ruinosas
Exarjia Patisia Metaxuryío Mets.
Hacen lo que se tercie.
Vendedores de libros de cocina y enciclopedias
construyen carreteras y unen desiertos
intérpretes en cabarés de la calle Sínonos
profesionales de la revolución
los acorralaron hace tiempo y se bajaron los pantalones
ahora toman pastillas y alcohol para dormir
pero sueñan y no duermen.
Mis amigas son alambres tensados
en las azoteas de casas antiguas
Exarjia Victoria Cucaki Guisi.
Les habéis clavado millones de pinzas de hierro
vuestras culpas resoluciones de congresos vestidos prestados
quemaduras de cigarro migrañas raras
silencios amenazantes vaginitis
se enamoran de homosexuales
tricomoniasis retrasos en la regla
el teléfono el teléfono el teléfono
cristales rotos la ambulancia nadie.
Hacen lo que se tercie.
Están siempre viajando mis amigos
porque no les dejasteis hueco alguno.
Todos mis amigos pintan con negro
porque el rojo se lo arruinasteis
escriben en una lengua cifrada
porque la vuestra solo sirve para lamer el culo.
Mis amigos son pájaros negros y alambres
en vuestras manos. En vuestro cuello.
Mis amigos. Mis amigas.

֍            ֍            ֍

Αυτός εκεί
ο συγκεκριμένος άνθρωπος
είχε μια συγκεκριμένη ζωή
με συγκεκριμένες πράξεις.
Γι´ αυτό και
η συγκεκριμένη κοινωνία
για το συγκεκριμένο σκοπό
τον καταδίκασε
σ’ έναν αόριστο θάνατο.

◊◊◊◊◊

Esa de ahí
esa persona concreta
tenía una vida concreta
de hechos concretos.
Por eso
esta sociedad concreta
con un objetivo concreto
la condenó
a una muerte indefinida.

֍            ֍            ֍

Η ΚΑΤΑΓΩΓΗ ΤΗΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ

Σου τηω έφερα, παλιομπάσταρδε.
Κάνω τρά́κα τσιγαράκι απ’ το πακέτο σου
και μου δίνεις φωτιά.
Φυσάω καρφί τον καπνό.
στα ξέθωρα απ’ τα γεράματα μάτια σου
και σε ρωτάω κοιτώντας τη φίλη μου
«Σου γουστάρει η γκόμενα;».
Βγάζεις απ́’ το αρχαίο πορτοφόλι σου
μια φωτογραφία. Είμαι γω 5 χρονώ.
Μ’ έναν ηλίθιο φιόγκο στο κεφάλι
πάνω σε μια καρέκλα.
Μου λες με σπασμένη φωνή: «Κοίτα πώς ήσουνα μικρή…»
κι είσαι έτοιμος να τα μπήξεις
παλιομπάσταρδε, δεν θα με ρίξεις.
’Ερχεται η κόρη μου.
Της λες ευχαριστώ για το γλυκό
και μασάς αργά ένα βάτραχο.
Φοβάσαι.
Οι φλέβες σου φουσκώσανε
τα μηνίγγια σου χτυπάνε
η σοκολάτα που ’φερες για τη μικρή
έχει λειώσει στην τρύπια τσέπη σου
Θα ’χει κολλήσει στο σώβρακό́ σου.
Είμαστε ξανά οι δυο μας τώρα.
Εσύ συνταξιούχος, μωρό μου.
Κι εγώ ανεβασμένη στην καρέκλα
με τον ίδιο ηλίθιο φιόγκο.
Με τον ίδιο ολόιδιο φόβο.
5 χρονώ. 19 χρονώ. 20. 30.
Όλη μου τη ζωή, πατέρα.

◊◊◊◊◊

EL ORIGEN DE LA FAMILIA

Te la he pegado, capullo.
Te birlo un cigarro del paquete
y me das fuego.
Te clavo el humo
en tus gastados ojos de viejo
y te pregunto mirando a mi amiga
«¿Qué? ¿Está buena?».
Sacas de tu vetusta cartera
una foto. Soy yo con 5 años.
Con un estúpido lazo en la cabeza
subida a una silla.
Me dices con voz quebrada «mira cómo eras de niña…»
y estás a nada de echarte a llorar,
capullo, no me la vas a jugar.
Viene mi hija.
Le das las gracias por el dulce
y te tragas el sapo lentamente.
Tienes miedo.
Se te han hinchado las venas
te palpitan las sienes
la chocolatina que le has traído a la nena
se te ha derretido en el bolsillo roto
se te habrá pegado a los calzoncillos.
Tú y yo de nuevo ahora.
Tú, cariño, jubilado.
Y yo subida a la silla
con el mismo estúpido lazo.
Con el mismo mismísimo miedo.
A los 5 años. A los 19. 20. 30.
Toda mi vida, padre.

֍            ֍            ֍

25 ΜΑÏΟΥ

’Ενα πρωί θ’ ανοίξω την πόρτα
και θά βγω στους δρόμους
όπως και χτες.
Και δεν θα συλλογιέμαι παρά
ένα κομμάτι απ‘ τον πατέρα
κι ένα κομμάτι απ’ τη θάλασσα –αυτά που μ´ άφησαν–
και την πόλη. Την πόλη που τη σάπισαν.
Και τους φίλους μας που χάθηκαν.
’Ενα πρωί θ’ ανοίξω την πόρτα
ίσα ολοίσα στη φωτιά
και θα μπω όπως και χτές
φωνάζοντας «φασίστες!»
στήνοντας οδοφράγματα και πετώντας πέτρες
μ´ ένα κόκκινο λάβαρο
ψηλά να γυαλίςει στον ήλιο.
θ´ ανοίξω την πόρτα
κι είναι –όχι πως φοβάμαι–
μα να, θέλω να σου πω πως δεν πρόλαβα
και πως εσύ πρέπει να μάθεις
να μην κατεβαίνεις στο δρόμο
χωρίς όπλα, όπως εγώ
—γιατί εγώ δεν πρόλαβα—
γιατί τότε θα χαθείς όπως κι εγώ
«έτσι» «αόριστα»
σπασμένη σε κομμάτια
από θάλασσα, γπόνια παιδικά
και κόκκινα λάβαρα.
Ένα πρωί
θ´ ανοίξω την πόρτα
και θα χαθώ
με τ´ όνειρο της επανάστασης
μες την απέραντη μοναξιά
των δρόμων που θα καίγονται
μες την απέραντη μοναξιά
των χάρτινων οδοφραγμάτων
με το χαρακτηρισμό —μην τους πιστέψεις!—
προβοκάτορας.

◊◊◊◊◊

25 DE MAYO

Abriré la puerta una mañana
y saldré a las calles
igual que ayer.
Y sólo pensaré
en un trozo de mi padre
y en un trozo del mar —lo que me han dejado—
y en la ciudad. La ciudad que han corrompido.
Y en los amigos que hemos perdido.
Abriré la puerta una mañana
directa directísima al fuego
y entraré igual que ayer
gritando «¡fascistas!»
levantando barricadas y tirando piedras
con un estandarte rojo
bien alto que brille al sol.
Abriré la puerta
y es que… —no es que tenga miedo—
solo, quiero decírtelo, que no alcancé
y que tú tienes que aprender
a no bajar a la calle
sin armas como yo
—porque yo no alcancé—
porque entonces te perderás igual que yo
«así» «sin más»
rota en pedazos
de mar, niñez
y estandartes rojos.
Una mañana
abriré la puerta
y me perderé
con el sueño de la revolución
en la inmensa soledad
de las calles que arderán
en la inmensa soledad
de las barricadas de papel
con el sambenito de —¡no les vayas a creer!—
provocadora.

֍            ֍            ֍

Καμιά φορά ανοίγει η πόρτα σιγά σιγά
και μπαίνεις. Φοράς λευκό κατασπρο
κοστούμι και λινά παπούτσια. Σκύβεις
βάζεις στοργικά στή χούφτα μου
72 φράγκα και φεύγεις. Έχω μείνει
στή θέση πού μ’ άφησες γιά νά μέ ξαναβρεις.
’Ομως πρέπει νάχει περάσει πολύς
καιρός γιατί τα νύχια μου μακρύνανε
και οι φίλοι με φοβούνται.
Κάθε μέρα μαγειρεύω πατάτες, έχω χάσει
τήν φαντασία μου και όταν ακούω "Κατερίνα"
τρομάξω. Νομίζω πώς πρέπει νά καταδώος κάποιον.
Έχω φυλάξει κάτι αποκόμματα με κάποιον
πού λέγανε πώς είσαι σύ. Ξέρω πώς λένε
ψέματα οι έφεμερίδες, γλατί γράψανε πώς
σού ρίξανε στά πόδια.
Ξέρω πώς ποτέ δέ σημαδεύουνε στά πόδια.
Στό μυαλό είναι ό Στόχος,
τό νού σου έ;

◊◊◊◊◊

A veces se abre la puerta lentamente
y entras tú. Llevas un traje blanquísimo
y zapatos de lino. Te inclinas,
con ternura me pones en la mano
72 dracmas y te vas. Me he quedado
donde me dejaste para que me vuelvas
a encontrar. Pero debe de haber pasado mucho
tiempo porque me han crecido las uñas
y me tienen miedo los amigos.
Todos los días hago patatas, he perdido
la imaginación y cuando oigo «Caterina»
me asusto. Creo que tengo que delatar a alguien.
He guardado unos recortes con alguien
que decían que eras tú. Sé que los periódicos
mienten, porque decían que te
dispararon a las piernas.
Sé que nunca apuntan a las piernas.
El objetivo es el cerebro,
tenlo en mente, ¿eh?
——————————

[1] Από Τρία κλικ αριστερά, 1978.
De Tres clics a la izquierda, 1978.
En Tres clics a la izquierda, Málaga, Tercero incluido & Letraversal, 2023.
(Trad. Ioanna Nicolaidou, Vicente Fernández y Danai Tachtara)